Büyük Şâir Mehmed Âkif

Âkif denilince koca bir heykel-i irfân

Bir âbide, güyâ ki oyulmuş kayalardan Kalbinde kudurmuş gibi volkan Rûhunda köpürmüş gibi tûfân Her nâlesi bir sâikadır Arş-ı Hudâ’ya Her âhı birer bârikadır arz u semâya Seller gibi sahrâlara, dünyalara erzân Volkan gibi bir âteş-i sûzân u fürûzân Eyler koca bir âbide-i şi‘r ü şehâmet Bir ümmete bir rehber-i irfân u hamâset Heycân veriyor kalbe o üslûb-i selîsin Rûhlarda kasırga yapıyor şi‘r-i nefîsin Mûnisti bütün hislere, mâtemlere mûnis Bir ma‘kes-i rennân idi üslûb-i enîsin Taht-ı edebin yüksek idi şâhikalardan İlhâmına fer almış idin bârikalardan Kalbinse ateşlenmiş idi sâikalardan

Tab‘ın yaratılmıştı bütün hârikalardan

Hep fecr-i bahar, ebr-i seher, kavs-i kuzahlar Elvânını sundu sana ey hâme-i sehhâr Sen hilkatı hilkat gibi tasvîr ediyordun Yetmez mi idi sanki ya o hilkat-ı Cebbâr Sen hâme-i tasvîrini mehtâba batırdın Nurlarla yazıp fıtratı şi‘rinde yatırdın

Her mâteme, her nâleye şehbâlini gerdin Âlemleri sen meşher-i eş‘ârına serdin Ma‘sûmların elhânını şi‘rinle duyurdun

Sen ağladın, efgânını dünyaya duyurdun Mazlûmlara dil oldu o feryâd-ı mehîbin Ruhlarda bütün çağladı sen her ne buyurdun (7 Şubat 1956)

ŞiirPacwork Operation